* 


׳  ■' — v  ' 

NATURE  AND  JOY 


MAUD’S  SUMMER -RAY  ״  the  Ideal  place  for  your  vacation 

equipped  with  all  modern  improvements  including  a  gymnastic  outfit,  Tennis  courts, 
Bathing,  Fishing  and  dancing  pavilion  on  premises. 


Write  or  Phone 

SUMMER-RAY  Callicoon 

North  Branch,  N.  Y.  70  F.  2. 


DIRECTIONS:  Take  Chambers  St.  or  23rd  St.  Ferry  or  Hudson  Tubes  to  Erie  R.  R.  and  stop  at  Callicoon  Station. 


Truly,  we  are  all  one.  It  is  a  common  tongue 
we  speak,  though  the  wave  has  its  own  whisper, 
and  the  wind  its  own  sigh,  and  the  lip  of  man  its 
word,  and  the  heart  of  woman  silence. 

*  *  * 

We  speak  of  Mother  Nature,  but  we  do  not 
discern  the  living  truth  behind  our  words.  How 
few  of  us  have  the  vision  of  this  great  brooding 
Mother,  whose  garment  is  the  earth  and  sea,  whose 
head  is  pillowed  among  the  stars :  she  who,  with 
death  and  sleep  as  her  familiar  shapes,  soothes 
and  rests  all  the  weariness  of  the  world,  from  the 
waning  leaf  to  the  beating  pulset  from  the  brief 
span  of  a  human  heart  to  the  furrowing  of  granite 
brows  by  the  uninterrupted  sun,  the  hounds  of 
rain  and  wind,  and  the  untrammeled  airs  of  heaven. 

Not  cruel,  relentless,  impotently  anarchic,  chao- 
ticaly  potent,  this  Mater  Genetrix.  We  see  her 
thus,  who  are  flying  threads  in  the  loom  she  weaves. 
But  she  is  patient,  abiding,  certain,  inviolate,  and 
silent  ever.  It  is  only  when  we  come  to  this  vision 
of  her  whom  we  call  Isis,  or  Hera,  or  Orchil,  or  one 


NATURE  THOUGHTS 

By  Fiona  Macleod 

4 

Everywhere  we  see  the  life  of  Man  in  subser- 
vient  union  with  the  life  of  Nature;  never,  in  a 
word,  as  a  sun  beset  by  tributary  stars,  but  as  one 
planet  among  the  innumerous  concourse  of  the  sky, 
nurtured,  it  may  be,  by  light  from  other  luminaries 
and  other  spheres  than  we  know  of.  That  we  are 
intimately  at  one  with  Nature  is  a  cosmic  truth  we 
are  all  slowly  approaching.  It  is  not  only  the  dog, 
it  is  not  only  the  wild  beast  and  the  wood-dove,  that 
are  our  close  kindred,  but  the  green  tree  and  the 
green  grass,  the  blue  wave  and  the  flowing  wind, 
the  flower  of  a  day  and  the  granite  peak  of  an 
aeon.  .....  We  are  woven  in  one  loom,  and  the 
Weaver  thrids  our  being  with  the  sweet  influences, 
not  only  of  the  Pleiades,  but  of  the  living  world  of 
which  each  is  no  more  than  a  multi-colored  thread : 
as,  in  turn,  He  thrids  the  wandering  wind  with 
the  inarticulate  cry,  the  yearning,  the  passion,  the 
pain,  of  that  bitter  clan,  the  Human. 


Three 


BLACKBERRIES 
In  the  garden  strawberries  grow, 
Where  anybody  may  not  go, 

But  blackberries  grow  by  the  road, 
Where  all  may  get  a  basket-load; 
So,  little  children,  take  your  fill — 
Then  carry  homewards  what  you  will. 


FATHER 

Out  in  the  morning  Father  goes, 

Whether  it  pours  with  rain  or  snows, 

Whether  the  wild  wind  beats  and  blows : — 

By  the  fire  sit  Mother  and  I 
Doing  our  lessons  quietly. 

Back  in  the  twilight  Father  comes, 

When  I've  finished  with  books  and  sums. 

Not  all  the  noise  of  all  the  drums 
Is  a  jollier  noise,  I  know, 

Than  Father  when  he  says,  “Hello !” 

A.  E. 


Shakespeare  says: 

Life  is  but  a  walking  shadow. 
It’s  true — 

But  not  in  the  Summer-Ray. 


of  a  hundred  other  names,  our  unknown  Earth- 
Mother,  that  men  and  women  will  know  each  other 
aright,  and  go  hand  in  hand  along  the  road  of  life 
without  striving  to  crush,  to  subdue,  to  usurp,  to 
reteliate,  to  separate. 


*  *  * 

We  have  forgotten  rapture.  The  communion  of 
life!  To  breathe  once  more  in  common  joy!  To 
feel  the  brotherhood  of  life,  from  the  blossom  on 
the  bough  to  the  grey  silence  of  old  hills;  from  the 
least  of  the  blind  offspring  of  the,  earth  to  the  great- 
est  of  the  winged  children  of  the  four  winds;  from 
the  wild  lives  that  lurk  and  are  afraid  to  the  fear- 
less  lives  that  openly  rejoice;  from  the  stilled  lives 
that  do  not  move,  the  hill-rock  and  the  sea-cavemed 
coral,  to  the  wild  swan  of  the  arctic  wave  or  the 
swallows  that  with  white  breast  and  purple  wing 
thrid  an  ever-moving  maze  from  the  Hebrid  Isles 
to  where  the  Nile  narrows  in  tufted  reed  and  float- 
ing  nenuphar.  To  feel  thus,  with  the  thrill  of  con- 
scious  oneness,  rejoicingly;  as  children  of  one 
mother,  nestlings  of  one  brood ;  and,  thus  feeling, 
to  perceive  and  be  at  one  with  the  secret  springs  of 
the  inward  life,  in  caverned  thought  and  image- 
building  dream,  and  of  the  life  made  visible  m 
motion,  color,  and  form — this  would  be  to  know 
the  primitive  genius,  to  be  possessed  by  it,  to  be 
of  the  genii  of  the  morning. 


Four 


THE  POST  MAN 
By  Leah  K.  Hofman 

Put  in  our  box  a  letter, 

Post  man,  will  you  please  f 
Why  do  you  fill  other  boxes, 
And  my  box  you  miss ? 

But  the  post  man  does  not  listen. 
To  a  zvord  J  say; 

Puts  in  other  boxes,  letters, 

And  he  goes  azuay. 

So  I  make  a  face  at  him,  when 
He  is  no  more  seen; 

Not  one  letter  did  he  leave  us. 
Don't  you  think  that's  mean ? 


L.  K.  Hofman. 


Five 


OF  HAFIZ 

When  sorrow  comes,  be  firm  and  calm, 

Look  up  with  hope,  be  not  bowed  low, 

And  thank  God  for  the  trial  sent, 

Or  else  from  bad  to  worse  ,twill  go. 

Be  patient,  sad,  sad  heart  of  mine, 

From  sorrow  joy  is  sure  to  come, 

The  night  is  transformed  into  day 
And  each  dawn  has  a  rising  sun. 

*  *  * 

Then  the  memory,  Love,  of  thy  face 
Such  a  flood  of  grief  sets  free, 

I  could  swim  across  the  world  space, 

On  my  tears  become  a  sea ! 

*  *  * 

Oh  that  Youth’s  glowing  gown  must  fade ! 

Oh  that  eternity  were  on  it  laid ! 

The  Fount  of  Life  grows  dry.  Sadly  we  see 

To-day  we  are  not  what  we  used  to  be. 

We  leave  behind  companions,  friends,  and  kin, 

Because  such  has  the  will  of  Heaven  been. 

Even  brothers  part  and  go  far — so  far — 

The  Twins  alone  in  Fleaven  changeless  are. 


Six 


GEMS 


Oh!  Beauty  storms  upon  my  soul 
As  robber  Turk  upon  his  prey ; 

It  steals  my  heart,  my  peace — my  soul 
And  soon  ,twill  steal  my  mind  away. 

Of  wine,  pray,  talk,  of  song,  of  love 
Upon  that  other  world  build  not! 

No  one  has  come  back  from  above, 

Not  prophet,  saint,  nor  wise  man  not. 

*  *  * 

Oyez! — Gamesters!  Lovers!  Find  her! 
She’s  so  perilous,  so  fair, 

She  robs  men  of  mind  and  senses, 

Search  well  for  her — but — beware ! 

Whoe’er  brings  her  back — the  wanton, — 
On  him  I’ll  spend  my  soul’s  sweet, 

In  Hell  should  he  find  her  hiding 
I  will  kneel  there  at  her  feet. 

Somewhere  in  the  black  night  is  she 
Rosy  sprite  from  Pleasure’s  Mart 

Find  her!  Not  again  she’ll  wander, 

She  shall  dwell  in  Hafiz’  heart. 


GEMS  OF  OMAR  KHAYYAM 


Mine  is  a  passion  that  can  never  change, 
It  is  so  sorrowful  and  sweet  and  strange, 
That  even  from  the  very  nightingale 
I  must,  conceal  it — ’tis  so  very  strange. 


For  lo !  I  love  a  woman  this  strange  way: 
To  be  as  dead  without  her,  yet  to  stay, 

A  stubborn  exile  from  felicity, 

Far  from  her  side  until  the  Judgment  Day. 


I  break  one  law,  another  law  to  keep ; 

The  laws  of  death  and  hate  I  scorn  to  keep, 
The  law  of  love  that  is  the  law  of  life  — 
That  is  the  only  law  I  dare  to  keep. 


O  love,  how  green  the  world,  how  blue  the  sky. 
And  we  are  living — living — you  and  I ! 

Ah,  when  the  sun  shines  and  our  love  is  near, 
’Tis  good  to  live,  and  very  hard  to  die. 


w 

Beautiful  wheel  of  blue  above  my  head, 

Will  you  be  turning  still  when  I  am  dead? 
Were  you  still  turning  long  before  I  came? — 
O  bitter  thought  to  take  with  me  to  bed. 


Good  friends,  beware!  The  only  life  we  know 
Flies  from  us  like  an  arrow  from  the  bow, 

The  caravan  of  life  is  moving  by, 

Quick !  To  your  places  in  the  passing  show. 

While  still  thy  body’s  breath  is  warm  and  sweet, 
Follow  thy  pleasures  with  determined  feet, 

Ere  death,  the  coldest  lover  in  the  world, 
Catches  thee  up  with  footsteps  still  more  fleet. 

Set  not  thv  heart  on  any  good  or  gain, 

Life  means  but  pleasure,  or  it  means  but  pain ; 
When  Time  lets  slip  a  little  perfect  hour, 

O  take  it — for  it  will  not  come  again. 


Each  day  a  leaf  falls  withered  from  the  tree 
Whose  leaves  make  up  the  life  of  thee  and  me, 
The  leaves  are  counted  and  the  last  is  there — 
Readv  to  fall  before  thv  destinv. 

’ll 


Sometimes  it  is  my  fancy  to  suppose 
The  rose  thy  face — so  like  thy  face  it  glows ; 
O  woman  made  of  roses  out  and  in, 
Sometimes  I  only  take  thee  for  a  rose. 


Eight 


Main  building  of  the  Summer-Ray. 


SONG  OF  HAFIZ 

How  can  1  burn  on  forever  in  repentance  and 
grief’s  fire? 

Wine !  Bring  wine !  Now  let  life  bum  on  in  the 
gold  flame  of  desire. 

Drunken  make  me,  senseless,  senseless, — that  I  may 
not  ever  know 

From  this  picture-book  of  life  here  who  has  gone, 
zvho  soon  must  go. 

That  the  dregs  within  thy  wine  cup  on  my  lips 
may  keep  their  sweet, 

In  the  Tavern  morn  and  evening  I  pray  for  thee 
as  is  meet. 

Tavern  Keeper,  lo! — the  moonrise — on  the  fast  of 
Ramazan ! 

Let  the  wine  scent  in  my  nostrils  give  me  life  again, 
good  man ! 

Hypocrites  are  haughty  hearted  and  their  ways  are 
full  of  sin, 

But  the  pious  drinker  sometime  place  in  Paradise 
will  win. 

All  the  coined  gold  my  heart  held  did  I  give  to 
purchase  wine ; 

Wrong, — alas  ! — ’twas — I  regret  it — all  that  way- 
ward  youth  of  mine. 

Nay!  Nay!  Hafiz  sits  not  under  any  preach- 
ment’s  painful  word; 

He  will  never  find  the  true  path  who  from  it  has 
never  erred. 


VOO  VOINT  DI  ZUNr 
By  L.  K.  Hofman 

In  vald  tsvishen  boimer 
Hob  ich  di  zun  gezen: 

Zi  iz  gegangen  shlafen, 

Es  iz  farnacht  geven. 

Un  einmol,  ich  dermon  zich, 

Iz  zi  arein  in  tol, 

Un  oif  a  barg  a  hoichen 
Iz  zi  aroif  amol. 

Chob  oich  gezen  in  zi  iz 
Amol  in  yam  arein, 

Hob  ich  gemeint  oif  zicher 
Ir  heim  muz  dorten  zein. 

Un  ich  hob  zich  gevundert 
Voo  ken  zi  voinen  fort. 

As  imer  geit  zi  shlofen 
In  qor  a  neiem  ort? 


NATURE  THOUGHTS 

By  Richard  Jefferies 


when  the  shadow  is  not  there,  when  the  clouds  of 
winter  cover  it,  that  the  dial  is  terrible.  The  in- 
visible  shadow  goes  on  and  steals  from  us.  But 
now,  while  I  can  see  the  shadow  of  the  tree  and 
watch  it  slowly  gliding  along  the  surface  of  the 
grass,  it  is  mine.  These  are  the  only  hours  that 
are  not  wasted — these  hours  that  absorb  the  soul 
and  fill  it  with  beauty.  This  is  real  life,  and  all 
else  is  illusion,  or  mere  endurance.  Does  this 
reverie  of  flowers  and  waterfall  and  song  form  an 
ideal,  a  human  ideal,  in  the  mind?  It  does;  much 
the  same  ideal  that  Phidias  sculptured  of  man  and 
woman  filled  with  a  godlike  sense  of  the  violet 
fields  of  Greece,  beautiful  beyond  thought,  calm 
as  my  turtle-dove  before  the  lurid  lightning  of  the 
unknown.  To  be  beautiful  and  to  be  calm,  with- 
out  mental  fear,  is  the  ideal  of  Nature.  If  I  can- 
not  achieve  it,  at  least  I  can  think  it. _ 

NO  TRUTH  WITHOUT  LOVE 
The  only  way  to  speak  the  truth  is  to  speak  lov- 
ingly.  Only  the  lover’s  words  are  heard.  The  in- 
tellect  should  never  speak.  It  does  not  utter  a 
natural  sound. 

H.  D.  Thorean. 


The  endless  grass,  the  endless  leaves,  the  im- 
mense  strength  of  the  oak  expanding,  the  unalloyed 
joy  of  finch  and  blackbird— from  all  of  them  I 
receive  a  little.  Each  gives  me  something  of  the 
pure  joy  they  gather  for  themselves.  In  the  black- 
bird’s  melody  one  note  is  mine ;  in  the  dance  of  the 
leaf  shadows  the  formed  maze  is  for  me,  though 
the  motion  is  theirs;  the  flowers  with  a  thousand 
faces  have  collected  the  kisses  of  the  morning. 
Feeling  with  them,  I  receive  some,  at  least,  of  their 
fulness  of  life.  Never  could  I  have  enough ;  never 
stay  long  enough — whether  here  or  whether  lying 
on  the  shorter  sward  under  the  sweeping  and  grace- 
ful  birches  or  on  the  thyme-scented  hills.  Hour 
after  hour,  and  still  not  enough.  Or  walking  the 
footpath  was  never  long  enough,  or  my  strength 
sufficient  to  endure  till  the  mind  was  weary.  The 
exceeding  beauty  of  the  earth,  in  her  splendour  of 
life,  yields  a  new  thought  with  every  petal.  The 
hours  when  the  mind  is  absorbed  by  beauty  are  the 
only  hours  when  we  really  live,  so  that  the  longer 
we  can  stay  among  these  things  so  much  the  more 
is  snatched  from  inevitable  Time.  Let  the  shadow 
advance  upon  the  dial — I  can  watch  it  with  equani- 
mitv  while  it  is  there  to  be  watched.  It  is  only 

Twelve 


A  bird’s-eye  view  of  the  Tennis  Court  at  the  Summer-Ray,  North  Branch,  Sullivan  Co.  N.  Y. 


OF  LIVING 

Remmus 

and  cold  running  water,  each  one  having  two,  three, 
or  four  windows.  There  are  also  rooms  with 
private  bath. 

Our  new  dining  room  is  built  on  the  most  modern 
principles.  It  is  exceptionally  large,  comfortable, 
light,  and  airy,  having  a  ceiling  14  feet  high. 

Our  kitchen  is  of  the  cleanest,  wherein  the  food 
prepared  is  of  the  healthiest  and  tastiest  materials. 
We  make  special  accommodations  for  vegetarians. 
We  bake  our  own  whole-wheat  bread.  The  vege- 
tables  are  from  our  own  garden. 

Bathing  and  fishing!  Playground  and  tennis 
courts  !  A  dancing  pavillion  too  !  Come  and  learn 
the  art  of  living! 


Happiness  and  pleasure 
In  the  Summer- Ray, 

There  you  have  no  worries; 
But  pleasure  from  day  to  day. 


Fourteen 


THE  ART 

By  Yc 

The  greatest  art  in  life,  is  the  art  of  living.  With- 
out  it  life  is  worthless. 

The  vast  majority  of  today  knows  very  little 
about  that  art,  and  those  who  do  know  can  hardly 
afford  it  since  almost  all  of  their  time  is  consumed 
in  making  a  living,  thereby  giving  them  no  time  for 
the  art  of  living. 

One  must,  of  necessity,  create  the  opportunity 
for  a  plunge  into  the  world  of  pleasure. 

The  first  step  to  enjoy  life  is  to  leave  the  daily 
routine  and  worries  behind,  by  making  a  change  of 
climate  and  surroundings,  and  getting  into  close 
contact  with  nature,  to  taste  the  freshness  of  new 
life,  to  see  nature’s  wonderful  scenes,  to  make  new 
acquaintances  and  new  friends. 

Leave  all  the  monotony  of  the  city’s  hurry  and 
worry.  Sit  in  Nature’s  lap  and  rest  your  tired 
nerves. 

The  Summer-Rav,  under  the  management  of 
Maud  and  Shapiro,  is  gifted  with  all  the  riches  of 
nature,  and  is  provided  with  the  necessary  equip- 
ments  to  give  you  prefect  satisfaction. 

A  new  and  large  building  has  been  added  to  the 
Summer-Ray.  It  has  big  sanitary  rooms,  with  hot 


One  of  the  Gymnastic  outfits  of  the  Summer-Ray  play  grounds. 


Concerts  at  the  Summer-Ray 

For  the  season  of  1923. 

Interpretative  Dancing,  Folk-songs,  Recitations, 
Musical  Recitals  and  Improvizations  by  competent 
artists. 

Admission— A  Joyful  Disposition. 


GRAND  OPENING 

of  the 

SUMMER-RAY 

for  the  season  of  1923 
will  take  place  on 

May  15th,  1923. 

The  readers  of  “Nature  and  Joy’ 
and  their  friends  are  invited  to 
the  unusual  event. 

Special  arrangements  for 
Decoration  Day 


Sixteen 


1 


א  פ  ע  p  ע  ל  ב ר יו=‎ 

װערטער ‎ הער ‎ רעדא?טאר ‎ פון ‎ ״נאטור ‎ און ‎ פרײד״‎ : 

איך ‎ בין ‎ א  מײדע< ‎ ניט ‎ זעהר ‎ לאנג ‎ אין ‎ אמעריקא• ‎ איר‎ 
שטאם ‎ פון ‎ זעהר ‎ נרויסען ‎ יחום׳ ‎ און ‎ אין ‎ אמעריקע ‎ װײסט‎ 
איר ‎ ךאך ‎ איז ‎ גיטא ‎ קיין ‎ יהםנים, ‎ אלע ‎ ארבייטען, ‎ נו ‎ גיי ‎ א  1 
ארבייטען ‎ און ‎ מאך ‎ א  נאנץ ‎ פײנעם ‎ לעבען, ‎ און ‎ עס ‎ וױ<ןיט‎ 
מיר ‎ גאר ‎ ניט ‎ שלעכט ‎ געװען. ‎ פאראיארעז ‎ האב ‎ איך ‎ זיך ‎ בא־‎ 
קאנט ‎ מיט ‎ א  באי, ‎ און ‎ ד$ ‎ װערטער ‎ רעדאקטאר ‎ הויבט ‎ זיך‎ 
*ן ‎ מײן ‎ טר^בעל. ‎ דער ‎ באי ‎ איז ‎ זעהר ‎ א  פײנער ‎ באי, ‎ נ^ר‎ 

ער ‎ האט ‎ א  שװאגער. ‎ דער ‎ שװאגער ‎ האט ‎ א  פארם‎ 
איז ‎ די ‎ מאונטײנס ‎ און ‎ ער ‎ האט ‎ מיר ‎ צוגעזאגט, ‎ אז ‎ עי ‎ ײעט‎ 
מיר ‎ געבען ‎ רי ‎ בעםטע ‎ באהאנדלונג ‎ און ‎ האט ‎ אויםגערעכענט‎ 
די ‎ מעלות ‎ פון ‎ זײן ‎ פ^אץ ‎ מיס׳ן ‎ טײך ‎ און ‎ קאםינא ‎ איז ‎ נ*ו‎ 
זאכען, ‎ איך ‎ זאיצ ‎ נאר ‎ קומען ‎ צו ‎ אים ‎ אויפ׳ן ‎ פארם. ‎ און ‎ ער׳ט‎ 
מיר ‎ רעכענעז ‎ זעהר ‎ ביליג, ‎ האב ‎ איך ‎ זיך ‎ נעאאזען ‎ איבער-‎ 
רעז־ען ‎ און ‎ בין ‎ צוגעפארען, ‎ און ‎ ס׳האם ‎ פאםירט ‎ װאס ‎ ם  האט‎ 
ניט ‎ געדארפט ‎ פאםירען, ‎ ד. ‎ ה. ‎ די ‎ גאנצע ‎ מעשה ‎ איז ‎ א  ליגעז,‎ 
ניט ‎ קײן ‎ טײך, ‎ ניט ‎ קײן ‎ קאסינא, ‎ ניט ‎ קײן ‎ עסען, ‎ אין ‎ pור־‎ 
—  כ׳האב ‎ דארט ‎ אפגעפינםטערט ‎ א  זומער. ‎ פרעג ‎ איך‎ 
אײך, ‎ װערטער ‎ רעדאקטאר, ‎ װאל ‎ ץאל ‎ איך ‎ איצטער ‎ טאז ‎ ? 

עגטפער ‎ פון ‎ רעדאקציע‎ : 

אין ‎ דער ‎ הײנטיגער ‎ הארופטער ‎ געזעלשאםט ‎ איז ‎ פאר‎ 
א  ױנג ‎ מײדעיצ ‎ זעהר ‎ שװער ‎ זיך ‎ אויםצוהיטען ‎ ניט ‎ ארײנ־‎ 
צופא^ען ‎ אין ‎ די ‎ הענט ‎ פון ‎ א  שװאנער. ‎ מיר ‎ קענעז ‎ אײר‎ 
אבער ‎ רעסאמענדירען ‎ מאוד׳ם ‎ זומערײ. ‎ מארט ‎ אהיו ‎ אוז‎ 
רארט ‎ װעט ‎ איר ‎ באהאנדעצט ‎ װערעז ‎ ווי ‎ עם ‎ *אשמ ‎ פאו ‎ אזא‎ 
אײדעא ‎ הינד ‎ פון ‎ אייער ‎ שטאינד•‎ 


ספעציעלע ‎ לןאגצערטען‎ 

פאר ‎ שבת ‎ און ‎ זונטאג‎ :  מוזיק, ‎ געזאנג, ‎ ?ינסטלע־‎ 

רישע ‎ טענץ ‎ א. ‎ ז. ‎ װ.‎ 

מאנטאג‎ :  אמוזירט ‎ מען ‎ זיך.‎ 
דינםטאג, ‎ מיטװאך ‎ און ‎ דאנערשטאג‎ :  שפילט ‎ מען‎ 
פארשײדענע ‎ שפייצערײען, ‎ מע ‎ זינגט ‎ פארשײדענע ‎ געזאנ-‎ 
גען ‎ און ‎ מע ‎ טאנצט ‎ פארשײדענע ‎ טענץ.‎ 

פרייטאג‎ :  מאכט ‎ מען ‎ א  שבת׳דיגען ‎ קאנצערט.‎ 
אײנטריט‎ :  א  פרײליכע ‎ מינע ‎ אויף ‎ די ‎ לעפצען.‎ 


דעפארטמענט ‎ םטאר ‎ אוי^ ‎ דער ‎ זומעריײ.‎ 

ענדי^יך ‎ איז ‎ ארויס ‎ די ‎ קאץ ‎ םון ‎ זאק. ‎ ס׳איז ‎ שוין ‎ ניט‎ 
מעהר ‎ קײן ‎ סוד ‎ װאס ‎ הער ‎ רובי ‎ שװארצבערג ‎ גײט ‎ אויפטאן.‎ 

װי ‎ אונזער ‎ רעפארטער ‎ באריכטעט ‎ האט ‎ שװארצבערג‎ 
געעפענט ‎ א  דעפארטמענט ‎ סטאר ‎ אין ‎ דער ‎ זומעריי, ‎ װאו ‎ עס‎ 
געפינט ‎ זיך ‎ סיגארען, ‎ סיגארעטס, ‎ םטיישאנערי, ‎ שפילצײג,‎ 
סואווערנירס, ‎ נאדיצען, ‎ שפי^קא^אך, ‎ קעמאצאך, ‎ פאורער׳‎ 
בשמים ‎ און ‎ געװירצען ‎ און ‎ אנדערע ‎ נויטיגע ‎ קאײניגהײטען,‎ 
צו ‎ באקומען ‎ פאר ‎ שטאטישע ‎ פרײזען.‎ 

איר ‎ דארםט ‎ ניט ‎ מיטנעמען ‎ פון ‎ שטאט ‎ הײן ‎ זאך ‎ װעז‎ 
איר ‎ פארט ‎ אין ‎ דער ‎ זומערײ.‎ 


נארעץ ‎ זארגעז‎ 
נארען ‎ װײנען‎ 
נודיעז ‎ זיך‎ 
מיט ‎ שם^םערײ.‎ 


אבער ‎ קלוגע‎ 

פארען ‎ זומער‎ 
אין ‎ דער ‎ שײנער‎ 
זומערײ‎ 


rfr  ^ענגןען ‎ » prs  ou  v ־ 
n  pu  ביסגג ‎ \רש ‎ Ua 

?ידך ‎ לענק ‎ נ?נר ‎ מרס ‎ ג׳ל‎ 

חע] ‎ איך ‎ לץ ‎ לעןיע] ‎ ד 


*יץ ‎ ia\ ‎ רער ‎ ערד‎ , . 

קײן ‎ ^ער ‎ וזמגו ‎ גזןר ‎ גיגו ‎ געלױרע;‎ ; 
$vD ‎ דער ‎ צג^ל ‎ וז»גג ‎ *ץיך‎ 
צ\1ישע\ ‎ yn  ממ־.ל\ירע\‎ 


פון ‎ נח ‎ שטײנבערג׳ס ‎ בוך: ‎ *פון ‎ א  ליבע״‎ 


עלעגר ‎ ןענען ‎ צללע ‎ , 
מ״ממנ/קײנז ‎ ס\מ ‎ nyu  ; 
נ*ןר ‎ גרעסער ‎ ?זץ ‎ דער‎ 
yu] ‎ א״נןעם ‎ ןענען ‎ צח״‎ 


yjs־ ‎ גלץ ‎ ג$ו ‎ ^’ tyiN  v  דיר‎ 
פמר ‎ דעס ‎ &״ n  own  v  האםפי ‎ *יר‎ 
1\י־ל ‎ דג ‎ זז^סגג ‎ נליר ‎ *ק ‎ *p‎ 
yp^ya{ ‎ פרייר ‎ s’m׳\ ‎ גמגצע] ‎ לע^ען ‎ <•>$&‎ 


אכצעז‎ 


נח ‎ שטײנבערג‎ 


װאלקענם‎ 

די ‎ זון ‎ שײנט ‎ און ‎ די ‎ הענער ‎ קרייעז‎ : 
קוקעריקו‎ ! 

אויפ׳ן ‎ בלױען ‎ הימעל ‎ װאנדערען ‎ ארום‎ 
קליינע ‎ זוייםע ‎ שעפםעלאך ‎ אוץ ‎ שװײגעז•‎ 
אײנציגװײז ‎ װערען ‎ זײ ‎ אײנגעשלונגעז‎ 
פון ‎ א  גרויםעז ‎ גרויעז ‎ בעיר׳‎ 
וואם ‎ צעלייגט ‎ זיך ‎ איבערז ‎ גאנצען ‎ הימעל•‎ 

מיט ‎ אמאל ‎ קומט ‎ אן ‎ דער ‎ ווינט, ‎ אן ‎ אױפגערעגטער,‎ 
אוץ ‎ פאר ‎ כעם ‎ צערײסט ‎ ער ‎ דעםי ‎ גרויםען ‎ בער.‎ 
צעלויפען ‎ זיך ‎ די ‎ שעפסעלאך ‎ איבעדן ‎ הימעל‎ 
און ‎ שרייען ‎ דורכץ ‎ װינט‎ : 

מע־ע־ע ‎ i 

די ‎ הענער ‎ האבען ‎ אומזיםט ‎ געקרײט׳‎ 
עס ‎ וועם ‎ ניט ‎ זײן ‎ קײז ‎ רעגען.‎ 


זיבעצעז‎ 


רײפקײט‎ 


רײפע ‎ בארעץ ‎ און ‎ צײטיגע ‎ עפעל.‎ 
שװער ‎ באלאדען ‎ זענען ‎ די ‎ צװײגעז♦‎ 
איז ‎ ניטא ‎ װער ‎ עם‎ ,זאל ‎ די ‎ פרוכטען‎ 
פון ‎ די ‎ מידע ‎ צװײגען ‎ אפרײםעץ,‎ 
פאלען ‎ זײ ‎ אלײן ‎ צו ‎ דער ‎ ערד‎ 
און ‎ צוקלאפעץ ‎ זיך ‎ ביז ‎ בלוט־‎ 


אײנציגװײז ‎ װערען ‎ זײ ‎ אײנגעעלונגען ‎ פון ‎ א  גרויםען ‎ גרויען ‎ בער.‎ 


פאר ‎ אײז ‎ וועג ‎ איך ‎ דיר ‎ צו ‎ װיסען, ‎ אז ‎ די ‎ גײע ‎ גע־‎ 
בײדע ‎ איז ‎ שוין ‎ ב״ה ‎ םאצשטענדיג ‎ פארפארטיגט ‎ ביז ‎ צו ‎ דער‎ 
פאלק^מענהײט ‎ פון ‎ א  פאצאץ ‎ מיט ‎ אלע ‎ נויטװענדיקײטען ‎ אין‎ 
עםטעטי׳טקײטען ‎ און ‎ נאך ‎ פארשיידענע ‎ נױטיגע ‎ דאםיסײמען.‎ 

פ׳עוט ‎ גערעט ‎ מײנט ‎ עס ‎ צו ‎ זאגען ‎ די ‎ איצע ‎ נײע ‎ אויפ־‎ 
טואכצען ‎ װי ‎ גרויסע ‎ און ‎ שײנע, ‎ יציכטיגע ‎ צימערעז, ‎ הײםע‎ 
און ‎ קא^טע ‎ װאטער ‎ און ‎ ע^עקטרישע ‎ באילױכטונג ‎ אין ‎ יעדעז‎ 
צימער, ‎ װי ‎ אויך ‎ צימערען ‎ מיט ‎ פרױואטע ‎ ״באד ‎ רומס׳/‎ 
און ‎ אז. ‎ װ.‎ 

איך ‎ בין ‎ דא ‎ ניט ‎ אויסען ‎ צו ‎ מאכען ‎ ביאיגע ‎ רעקצאמעס‎ 
ארײנצונארען ‎ קונים, ‎ איך ‎ װעצ ‎ דיר ‎ ביצױז ‎ דערמאנען ‎ װעגען‎ 
דעם ‎ עס-צימער, ‎ װאם ‎ איז ‎ אומפארגאײכבאר ‎ גרויס, ‎ איכטיג,‎ 
ציכטיג, ‎ באקװעם, ‎ און ‎ גראם ‎ און ‎ פו5 ‎ מיט ‎ פרייד.‎ 

זעסטו ‎ װעגעז ‎ די ‎ עסענם ‎ —  װאס ‎ זײנען ‎ פריש, ‎ געשמאק,‎ 

רײך ‎ און ‎ געזונט ‎ פאר ‎ די ‎ יצאפיטקעם, ‎ פאר ‎ ם׳קאפיטש־‎ 
קע ‎ געזונט ‎ _  װע5 ‎ איך ‎ ,אין ‎ גאנצעז ‎ שװײגעז. ‎ איך׳א ‎ אויך‎ 
םאחמװײגען ‎ דעם ‎ טײך, ‎ דעם ‎ פרישען ‎ קװאיצ ‎ םון ‎ ױגענט, ‎ װאס‎ 
זײן ‎ װאםער ‎ איז ‎ געזונטער ‎ פון ‎ מעדיצין ‎ און ‎ געשמאקער ‎ פיז‎ 
פראהיביציע ‎ װײן׳ ‎ דעם ‎ גרויםען, ‎ גלאטען, ‎ אופטיגען ‎ טאנצ־‎ 
זאא ‎ דערמאן ‎ א-יך ‎ איז ‎ גאנצען ‎ ניט׳ ‎ נאך ‎ װאם ‎ ?  װי< ‎ װעז‎ 
!איך ‎ װ5#ט ‎ דיר ‎ אנדערצעהאען ‎ װעגען ‎ די ‎ א5ע ‎ זאכען,‎ 
װאאסטו ‎ דאך ‎ געזאגט ‎ ״עט! ‎ אונז ‎ װײסען ‎ מיר ‎ שױן, ‎ װאס‎ 
ס׳מיינט ‎ װען ‎ סען ‎ דערצעהצט ‎ װאונדער, ‎ מאאע ‎ װ#ם ‎ מען‎ 
רעדט ‎ ן  ם׳א^יגען‎ !... ‎ דערםאכ ‎ שװײג ‎ איך ‎ בעסער, ‎ דערצעהל‎ 


פו#צ‎ 


גארניט, ‎ דו ‎ ׳עםט ‎ מערטשעם ‎ קומען, ‎ אן ‎ עם ‎ טאן ‎ א  ברעק־‎ 
םעסטעא, ‎ א  דינערעא, ‎ א  סאפערעצ, ‎ א  טרונק ‎ טאז ‎ א 
?והזאופט, ‎ א  טעפע^ע ‎ טרייב־הראפט, ‎ א  שװים ‎ טאן ‎ אין ‎ טײך,‎ 
א  כאפ ‎ טאן ‎ א  טענצע^, ‎ און ‎ אזוי ‎ װייטער, ‎ װעםטו ‎ שויז ‎ א?ײן‎ 
קריגען ‎ א  באגריח ‎ װעגען ‎ די ‎ דאזיגע ‎ זאכען.‎ 

זעהסטו ‎ װעגען ‎ דעם ‎ ״טעניס ‎ קאורט״ ‎ און ‎ די ‎ גימנאס־‎ 

טישע ‎ שפייצערייען, ‎ געדײנקסטו ‎ פאר-א-יארעז ‎ װי ‎ מען ‎ םאעגט‎ 
רערען ‎ װעגען ‎ דעם? ‎ געדענקםט? ‎ שוין‎ !  מ׳רעדט ‎ שױן‎ 
ניט, ‎ שוין ‎ אויפגעהערט ‎ צו ‎ רעדען ‎ װעגען ‎ רעם׳ ‎ שב*'ל,‎ 
ניט ‎ גערעדט, ‎ װ״ל ‎ אט ‎ די ‎ אצע ‎ זאכען ‎ זײנעז ‎ שויז ‎ דא ‎ אוים׳ן‎ 
פי^אץ ‎ און ‎ מען ‎ פארשפארט ‎ רעדען.‎ 

גרים ‎ אלע ‎ פרײנד, ‎ זײ ‎ געזונד, ‎ שרײב ‎ א  בריװעצע, ‎ און‎ 
קום ‎ צו ‎ פארעז ‎ צו ‎ — 

דײן ‎ זומערײ,‎ 

מאוד ‎ און ‎ ש»פירא, ‎ פרא&.‎ 


דרײ ‎ זאכעז ‎ זוכט ‎ יעדער ‎ מענש‎ : 
געזונט, ‎ שײנקײט ‎ און ‎ םרײד.‎ 
איר ‎ קריגט ‎ זײ ‎ אצע ‎ דרײ.‎ 
איז ‎ דער ‎ זומערײ.‎ 


אן ‎ אפענער ‎ בריף ‎ צו ‎ די ‎ לעזער ‎ פון ‎ נאטור ‎ און ‎ פרײד‎ 


יבער ‎ לעזער ‎ —  אדער ‎ בעםער ‎ געזאגט, ‎ ציבע‎ 
י^עזערין. ‎ מ׳קען ‎ אײגענטאיך ‎ זאגען ‎ נ$ך‎ 
בעסער ‎ געזאגט, ‎ נאר ‎ װי ‎ זאגט ‎ נח, ‎ דאם ‎ איז‎ 
גוט ‎ גענוג ‎ —  פי^ענטי ‎ הײסט ‎ עם.‎ 

אלזא/ ‎ װי ‎ געזאגט ‎ —  בעסער־נעזאגט,‎ 

יציבע ‎ לעזערין, ‎ ארער ‎ לעזעכקע, ‎ װי ‎ אײנער‎ 
וױצ ‎ ״ס׳איז, ‎ זאגט ‎ נח, ‎ א  געשמאק־זאך."‎ 

בין ‎ איך ‎ מיר, ‎ װי ‎ איר ‎ זעט׳ ‎ פארטיג ‎ מיט׳ן ‎ אנהויב. ‎ דאם‎ 
איז ‎ אבער ‎ ביצויז ‎ אן ‎ ארײנפאר ‎ צו ‎ דעם ‎ ענין ‎ װעגען ‎ װעיצכען‎ 
איך ‎ װ< ‎ אדער ‎ בעסער ‎ געזאגט ‎ װעל ‎ אימירצעשעם ‎ שרײבען,‎ 
װי ‎ רו ‎ װעסט ‎ מיטין ‎ אײבערשטענס ‎ הילח ‎ אויםגעפינען ‎ װײטער‎ 
(יציבע ‎ אדער ‎ ליבער, ‎ לעזערען ‎ ארער ‎ צעזער, ‎ איר׳ט ‎ מיר ‎ אזוי‎ 
גוט־זײן ‎ עראויבען ‎ צו ‎ דוצען ‎ אײך, ‎ ס׳מאכט ‎ אן ‎ אינטימערען‎ 
אײנררוק, ‎ רערפאר ‎ װעא ‎ איך ‎ זיך ‎ איך׳ן). ‎ און ‎ דא ‎ פארען ‎ מיר‎ 
נלײך ‎ ארײן ‎ אין ‎ ענין ‎ ארײן.‎ 

װען ‎ גאט ‎ האט ‎ באשאפעז ‎ הימעיצ ‎ און ‎ ערד ‎ און ‎ װיזעצ־‎ 
טירען, ‎ װערב^ורען, ‎ שפיגעאפאאצערם, ‎ פױגעיצאך ‎ און ‎ העי^-‎ 
פאנטען ‎ און ‎ נאך ‎ פארשידענע ‎ זאכען ‎ װאס ‎ געפינען ‎ זיך ‎ אויף‎ 
דער ‎ װעלט, ‎ —  און ‎ א-ין ‎ דער ‎ װעלט ‎ דארפםטו ‎ וױסען ‎ געפינט‎ 
זיך ‎ א^צרינג, ‎ פון ‎ רעגענבױגענס ‎ ביז ‎ נענזענע ‎ לעבערלאך,‎ 
איצצדינג ‎ איז ‎ דא ‎ אויף ‎ דער ‎ װעיצט, ‎ ס׳איזניטא ‎ אזא ‎ זאך ‎ װאס‎ 


ם׳אינישטא ‎ אױף ‎ רער ‎ װעלט. ‎ —  איז ‎ װען ‎ גאט ‎ ה$ט ‎ באשא־‎ 
פען ‎ אט ‎ די ‎ אלע ‎ אויםגערעכענטע ‎ זאכען ‎ האט ‎ ער ‎ אויך ‎ בא־‎ 
שאפען ‎ דעם ‎ ״זומערײ״, ‎ (פון ‎ ראנען ‎ נעמט ‎ זיך ‎ דאס ‎ װארט‎ 
זומער). ‎ אז ‎ גאט ‎ האט ‎ באשאפען ‎ זומערײ, ‎ האט ‎ גאט ‎ געזאגט‎ : 
״ם׳איז ‎ נוט ‎ צו ‎ לעבען ‎ אויח ‎ דער ‎ װעצט״.‎ 
זומערײ ‎ זומעבײ,‎ 

האם ‎ א  םרײד ‎ גענומען ‎ פציםען,‎ 

װי ‎ די ‎ םרישע ‎ װאםערשטרימסען‎ 
פון ‎ די ‎ זומערײ ‎ בערג.‎ 

(שיקאשע, ‎ מ׳דארח ‎ װערען ‎ א  קאפעטשקע ‎ פאעטיש,‎ 
ם’שאט ‎ ניט.)‎ 

זומערײ, ‎ זומער־ר־ר־ײ ‎ ן  ו 

(און ‎ גלײך ‎ כאפ ‎ איך ‎ זיך ‎ צוריק ‎ ארײן ‎ אין ‎ פראזע־‎ 
װאלד).‎ 

דער ‎ װאלד, ‎ װאו ‎ די ‎ זומערײ, ‎ דארט ‎ איז ‎ דער‎ 
װאלר, ‎ דארט ‎ איז ‎ דער ‎ װײגגארטען, ‎ װאו ‎ די ‎ זומערײ, ‎ דארטען‎ 
איז ‎ דער ‎ עפעל ‎ און ‎ בארן ‎ גארטען, ‎ ר$רט ‎ איז ‎ די ‎ לאנקע, ‎ די‎ 
געמײזאבץ, ‎ דארטעז ‎ הויערען ‎ די ‎ קײילעכריגע ‎ קיהעצאך ‎ אוז‎ 
פיטערען ‎ זײער ‎ אומפארענטיגע ‎ טײצען, ‎ פאר ‎ די ‎ האכגעשעצטע‎ 
צושטעצען ‎ װאס ‎ מעהר ‎ קוהזאפט ‎ אויםצופלימזען, ‎ איזװיניטיע‎ 
זא ‎ װיראזשעניע, ‎ די ‎ לאפיטקעם. ‎ א. ‎ א. ‎ וג‎ 


פירצעז‎ 


קעניגרײכען‎ 

פון ‎ נח ‎ שטיינבערג‎ 


שפינען ‎ װעבען ‎ אוים ‎ קעניגרײכען ‎ פון ‎ שפינװעבם,‎ 
װאם ‎ שיםערירען ‎ װי ‎ רעגענבויגענם.‎ 
שאפען ‎ קעניגרײכען ‎ פוז ‎ זיר ‎ אלײן.‎ 
שפינען ‎ װעיבען ‎ זומער ‎ זײערע ‎ פאלאצען‎ 
אויףן ‎ ציטערדיגע ‎ גראזען, ‎ און ‎ זײ ‎ ציטערען‎ 
װי ‎ גרויע ‎ םטרונעם ‎ אויףן ‎ גרינע ‎ הארפען.‎ 
אויף ‎ די ‎ םטרונעם ‎ שימערירען ‎ דימאנטען ‎ פון ‎ טוי.‎ 

שפינען ‎ װעבען ‎ אוים ‎ קעניגרײכען ‎ פון ‎ שפיגװעבס,‎ 
און ‎ גלאנצען ‎ ארוים ‎ פון ‎ די ‎ שפינװעב ‎ פלאנצעז‎ 
מיט ‎ זײערע ‎ גאלדענע ‎ קרוינען.‎ 
און ‎ די ‎ זון ‎ גליטשט ‎ זיך ‎ נענטער ‎ און ‎ נענטער ‎ און ‎ מיט‎ 
פיבערדיגע ‎ ליפען ‎ זויגט ‎ זי ‎ אוים‎ 
דעם ‎ זאפט ‎ פון ‎ די ‎ דימאנטען... ‎ און ‎ זײ ‎ פאלען‎ 
צו ‎ דער ‎ ערד ‎ אןץ ‎ פארבײען. ‎ און ‎ די ‎ װינמען‎ 
טאנצען ‎ אויןש ‎ די ‎ צארטע ‎ םטרונעם ‎ פון ‎ די ‎ הארפען.‎ 
ביז ‎ זײ ‎ װערען ‎ צעדיםען.‎ 
און ‎ די ‎ קעגגרייכען ‎ פארשװינדען ‎ װי ‎ א  חלום‎ 
פוץ ‎ א  מענשען ‎ —  װי ‎ מענשען ‎ פרן ‎ א  חלום...‎ 


דרייצעז‎ 


א  ליבע‎ 


דראמא ‎ אין ‎ עטליכע ‎ אקטען‎ 
^יט ‎ א  פראלאג ‎ און ‎ עפילאג‎ 


פון ‎ נחום ‎ י.‎ 


פראלאג.‎ 

הימעל־רױםען,‎ 

פרילינג־טרױמען,‎ 

פעלד ‎ איז ‎ װאלד...‎ 

װײטע ‎ קלאנגען‎ 
פון ‎ געזאנגען,‎ 

א  געע&טאלט.‎ 

ערשטער ‎ אקט.‎ 

קארשען-אױגעז,‎ 

צוגעצויגען‎ 

און ‎ פארבלענדט...‎ 

ניט ‎ געשלאםען,‎ 
זיך ‎ נעטראפען‎ 
און ‎ באקענט.‎ 


צװײטער ‎ אקט.‎ 

ליבע־װערטער,‎ 
שטילע ‎ ערטער,‎ 
א  שפאציר...‎ 

הײםע ‎ באיקען,‎ 
קױעען, ‎ גליקען‎ 

אז ‎ א  שיעור...‎ 

דריטער ‎ אקט.‎ 

נאכדעם ‎ שפעטער ‎ — 
געלע ‎ בלעטער,‎ 

הארבםטיג, ‎ קיל...‎ 

אלט ‎ געװארען,‎ 
קאלט ‎ געװאחגן,‎ 
דאם ‎ געפיהל.‎ 


פערטער ‎ אקט.‎ 

אײננע׳טענה״ט‎ : 
״ליבםטע ‎ מײנע,‎ 

איייצ ‎ ניט׳ ‎ װארט‎ !..‎ 

ברגוז... ‎ טרערען...‎ 
װיא ‎ ניט ‎ הערען...‎ 
איינגעשפארט.‎ 

טרערען, ‎ ברוגז, ‎ — 
כ׳װײס ‎ װאס ‎ טויג ‎ עס?.‎ 
םײ־װי־םײ...‎ 

נ^כגענעבען ‎ — 
און ‎ מײן ‎ לעבען‎ 
איז ‎ פארבײ.‎ 


עפילאג.‎ 

חתךכלה ‎ — 
װינשען ‎ אלע‎ 
ברכות ‎ פיל,‎ 

נאר ‎ פון ‎ װײטען‎ 
שמייכלען ‎ לײטען‎ 
איןדערשטיל...‎ 

חופה-הרושין,‎ 
אוים ‎ מיט ‎ הושען ‎ — 
אײננעשפאנט...‎ 

קצײדער,מעבעל,‎ 
פעך ‎ און ‎ שװעבעל ‎ — 
קאפ ‎ אן ‎ װאנט.‎ 


צװעיו'‎ 


זומעריינאדע‎ 


בארג ‎ אוץ ‎ פעלז, ‎ פעלז ‎ און ‎ בארג,‎ 
רינגלען ‎ ריננעז ‎ רונד ‎ ארום‎ ; 
זיגגעז ‎ פײגעל, ‎ פליגעל ‎ פליהט׳‎ 
זינגט ‎ מי ‎ ט  פרישקײט ‎ גראז ‎ און ‎ בלום•‎ 


זינגעץ ‎ אלע ‎ אײן ‎ געזאנג׳‎ 
םיאלמע ‎ ליד ‎ װאם ‎ אײביג ‎ נײ‎ ; 
דאם ‎ געזאננ ‎ פון ‎ בוים ‎ און ‎ בלום׳‎ 
אין ‎ דעד ‎ שײנער ‎ זוםערײ.‎ 


ע?ף‎ 


נערוקט ‎ אײן ‎ שטיקעל ‎ ״סעיצערי״ ‎ נאך ‎ דער ‎ אנרערער, ‎ און‎ 
האס ‎ םארטיג ‎ געמאכט ‎ רי ‎ אוגערקעם ‎ און ‎ טאמײטאם, ‎ די‎ 
באנאנאם ‎ מיט ‎ רי ‎ עפע5 ‎ און ‎ איצע ‎ באפוצונגען, ‎ אזוי ‎ װי ‎ עס‎ 
װא5ט ‎ געװען ‎ אמת׳ע.‎ 

װען ‎ דער ‎ ?ע^נער ‎ האט ‎ דערזעהן, ‎ מיט ‎ װאס ‎ פאר ‎ אן‎ 
אפעטיט ‎ שעפםעל ‎ שיציעט ‎ די ‎ פאלשע ‎ גרינסען ‎ און ‎ פרוכטען,‎ 
האט ‎ ער ‎ צונעכאפט ‎ פולם ‎ טיש ‎ דאס ‎ קערבע^ע.‎ 

—  איך ‎ געה ‎ שוין ‎ אויף ‎ באנקעטען ‎ און ‎ שמחות ‎ איבער‎ 
צװאגציג ‎ יאהר‎ !  —  האט ‎ שעפסעל, ‎ א  באצײדיגטער, ‎ א  זאנ‎ 
געטאן, ‎ —  םונדעםטװעגען ‎ האט ‎ מיר ‎ נאך ‎ קײנער ‎ ניט ‎ חושר‎ 
געװען, ‎ אז ‎ איר ‎ װעא ‎ פון ‎ טיש ‎ אװעקיגנב׳ענען ‎ א  שטיקעצ‎ 
?וישיקעל, ‎ װאס ‎ איז ‎ אפשר ‎ װערט ‎ א  פערטעל ‎ טאלער‎ ! 

—  איך ‎ בין ‎ אײך ‎ ניט ‎ חױטד, ‎ חלילה, ‎ —  האט ‎ דער‎ 
הויפט־קע^נער ‎ זיך ‎ ענטשו^דיגט, ‎ —  נאר ‎ איך ‎ האב ‎ געזעהן‎ 
װי ‎ איהר ‎ עסט ‎ אויח ‎ די ‎ ״ארנאמענטען״ ‎ פון ‎ טיש, ‎ האב ‎ איך‎ 
*שוט ‎ מורא, ‎ אז ‎ איהר ‎ װעט ‎ נאך ‎ דעם ‎ קערבעי^ע ‎ אויך ‎ דער־‎ 
ש^ינגען.‎ 

און ‎ דאן ‎ האט ‎ ער ‎ זיך ‎ דערװאוסט, ‎ אז ‎ די ‎ אלע ‎ גרינםען‎ 
און ‎ פרוכטעז, ‎ װע5כע ‎ ער ‎ האט ‎ פארשיצונגען ‎ מיט ‎ אזא ‎ אפעטיש(‎ 
װאקסען ‎ ניט ‎ אין ‎ קײן ‎ גארטען, ‎ נאר ‎ װערעז ‎ געמאכט ‎ אין ‎ א 
פאבריק,‎ 

און ‎ זינט ‎ דאן, ‎ אז ‎ ער ‎ קומט ‎ צו ‎ א  ױם ‎ טוב׳דיגעז ‎ מאיל־‎ 

צײט, ‎ איז ‎ ער ‎ זעהר ‎ פארזיכטיג ‎ און ‎ קוקט ‎ זיך ‎ גוט ‎ אום ‎ פון‎ 
װאם ‎ די ‎ פרוכטעז ‎ זיינען ‎ ״געמאכט״... ‎ די ‎ עפעל ‎ אדער ‎ די‎ 


באנאנאס, ‎ װאס ‎ ער ‎ בײסט ‎ אן, ‎ עקזאמיגירט ‎ ^נר ‎ אויב ‎ עם‎ 
הײנגען ‎ זיך ‎ נאך ‎ זײ ‎ ניט ‎ נאך ‎ קײן ‎ פעדים ‎ און ‎ צו ‎ עם ‎ ?ריכט‎ 
פון ‎ זײ ‎ ניט ‎ ארונטער ‎ די ‎ פארב.‎ 

שעפסעיל ‎ שעפטשיק ‎ איז ‎ נישט ‎ קײן ‎ אימגרקלײבער, ‎ אבי‎ 
עס ‎ איז ‎ נאר ‎ דא ‎ װאס ‎ צו ‎ עסען... ‎ דערפאר ‎ אבער, ‎ אז ‎ ער‎ 
פאהרט ‎ אויף ‎ זומער ‎ אין ‎ די ‎ מאונטעינם*), ‎ איז ‎ ער ‎ פרײ ‎ פון‎ 
אײן ‎ זאך‎ :  ער ‎ דארף ‎ נישט ‎ קוקען ‎ אויב ‎ דער ‎ פארב ‎ פון ‎ די‎ 
גרינסען ‎ און ‎ פרוכטען ‎ װאס ‎ מען ‎ גיט ‎ דארט, ‎ קריכט ‎ ארונטער‎ 
און ‎ צו ‎ עם ‎ הײנגען ‎ זיך ‎ נאך ‎ פעדים, ‎ װען ‎ מען ‎ בײםט ‎ עפעס ‎ אפ‎ 
פון ‎ זײ ‎ —  ער ‎ איז ‎ זיכער, ‎ אז ‎ דארטען ‎ זײנען ‎ אלע ‎ גרינסען‎ 
און ‎ פרוכטען ‎ אמת’ע, ‎ װי ‎ גאט ‎ האט ‎ זײ ‎ באישאפען ‎ —  געריסען‎ 
פון ‎ דער ‎ ערד ‎ און ‎ פון ‎ די ‎ בוימער.‎ 


*) ‎ באמערקונג ‎ פון ‎ דער ‎ רעדאקציע‎ :  מיר ‎ ?ענען ‎ אײך‎ 
בארוהיגען, ‎ הער ‎ באנקיער ‎ פאן ‎ יאסעלדארף, ‎ אז ‎ שעפםעיצ ‎ איז‎ 
אין ‎ גוטע ‎ הענט, ‎ ער ‎ האט ‎ שוין ‎ געמאכט ‎ בא ‎ אונז ‎ א  באשטע-‎ 
צוננ ‎ פאר׳ן ‎ גאנצען ‎ סעזאן.‎ 


לופטערט ‎ אויס ‎ אײערע ‎ ילונגען‎ ! 
װאו ‎ ?  בײ ‎ װעמען ‎ ? 
מאוד׳ס ‎ זומערײ.‎ 


נישט ‎ קײן ‎ איבערקלײבער‎ 


פון ‎ באנקיר ‎ פאן ‎ יאםעלדארף‎ 


דער ‎ קורץ־געוױקםיגער, ‎ רונד-פנימ׳דיגער ‎ און ‎ רונד־‎ 
בײכיגער ‎ שעפםעל ‎ שעפטשיק ‎ האט ‎ געהאט ‎ א  טייװעלשען‎ 
אפעטיט ‎ און ‎ האט ‎ שטענדיג ‎ חשק ‎ געהאט ‎ גוט ‎ ארײנצ,עםען.‎ 
איז ‎ ער ‎ שוין ‎ אויך ‎ געװעז ‎ א  ליבהאב/נר ‎ פון ‎ באנקעטעז, ‎ און‎ 
װאו ‎ נאר ‎ א  שמחה, ‎ א  חתונה, ‎ א  ברית, ‎ און ‎ אפילו ‎ א  לױה,‎ 
אבי ‎ עס ‎ איז ‎ נאר ‎ געװען ‎ א  געלעגענהייט ‎ דעם ‎ מאגען ‎ ^נצו‎ 

שטאפעז, ‎ איז ‎ שעפםעל ‎ געװען.‎ 

ער ‎ האט ‎ געװאוםט ‎ יעדען ‎ נאמען ‎ פון ‎ יעדען ‎ מאכיצ,‎ 

אויב ‎ נישט ‎ אין ‎ אידיש, ‎ איז ‎ אין ‎ דײטש, ‎ פראנצויזיש, ‎ טער-‎ 
קיש׳ ‎ אדער ‎ וועלכער ‎ אנדער ‎ שפראך. ‎ און ‎ רי ‎ נעמעז ‎ האט‎ 
ער ‎ מעהרסטענם ‎ אויםגעפונען ‎ בײ ‎ די ‎ קעלנ/נרס ‎ און ‎ די ‎ קו‎ 
כערם, ‎ מיט ‎ וועלכע ‎ ער ‎ איז ‎ געװען ‎ אויףי ‎ יעדער ‎ שמחה ‎ מעהר‎ 
מחותן ‎ װי ‎ מיט ‎ די ‎ מחותנים ‎ זעלבסט•‎ 

דער ‎ דאזיגער ‎ שעפסעל ‎ האט ‎ שױן ‎ געגעםען ‎ אין ‎ אי!ערליי‎ 
װאלדארף־אםטאריא, ‎ רעכענט ‎ ער ‎ אײך ‎ גלײך ‎ אוים ‎ װאם ‎ ניען‎ 
רעסטאראנען ‎ און ‎ האטעלען. ‎ װען ‎ איהר ‎ דערמאנט ‎ איהם‎ 
גיט ‎ דארט ‎ צו ‎ א  באנקעט, ‎ און ‎ ער ‎ רופט ‎ עס ‎ אן ‎ מיט ‎ די ‎ נעמען‎ 
אין ‎ די ‎ שפראכען, ‎ דורך ‎ װעלכע ‎ ער ‎ איז ‎ זײ ‎ דערגאנגען.‎ 


ער ‎ װייםט, ‎ אז ‎ אויף ‎ יעדען ‎ שעהן־געגרײטען ‎ טיש׳‎ 
שטעלט ‎ מען ‎ אװעק ‎ א  גלעזערנעם ‎ קרוג ‎ מיט ‎ ״םעלערי״, ‎ פון‎ 
װעלכע ‎ ער ‎ איז ‎ א  גרויסער ‎ ליבהאבער. ‎ און ‎ עס ‎ װערט ‎ בײ ‎ איהם‎ 
פארשלונגען ‎ מיטין ‎ קוק. ‎ ער ‎ װײסט ‎ אויך, ‎ אז ‎ אויח ‎ פארשידע-‎ 
נע ‎ פארשפייזען ‎ לעגט ‎ מען ‎ ארויח ‎ געװיםע ‎ גרינםען, ‎ עס ‎ זאל‎ 
צוגעבען ‎ קאליר ‎ אדער ‎ עם ‎ זאצ ‎ שמעקען. ‎ מאנכע ‎ עסען ‎ רי‎ 
גרינסען ‎ אויף, ‎ אבער ‎ די ‎ מעהרםטע ‎ לאזען ‎ עס ‎ איבער.‎ 

בײ ‎ שעפםלעז ‎ האט ‎ איהר ‎ עס ‎ נישט ‎ געקענט ‎ װירקעז׳ ‎ אז‎ 
ער ‎ ז$ןל ‎ אװעקרוהען ‎ פון ‎ זיך ‎ א  טעלער ‎ אין ‎ װעלכען ‎ עם ‎ גע־‎ 
פינט ‎ זיך ‎ נאך ‎ עפעם, ‎ און ‎ ער ‎ פלעגט ‎ אלץ ‎ אײנשלינגען‎ 
אויח ‎ אײן ‎ באנקעט ‎ איז ‎ דער ‎ דאזיגער ‎ פרעםער ‎ געקומען,‎ 

און ‎ דארט ‎ האט ‎ מען ‎ די ‎ מעהרםטע ‎ געםט ‎ אײנגעטײלט ‎ מיט‎ 
אלץ, ‎ װאם ‎ אזא ‎ טיש ‎ פאדערט ‎ ויך‎ :  א  קריג ‎ מיט ‎ װאסער ‎ און‎ 
םעלערי ‎ אין ‎ דעם‎ ;  רעטעכלאך ‎ און ‎ ביריקלאך ‎ צוריבענע ‎ און‎ 
געטונקט ‎ אין ‎ עסיג; ‎ סאלאטע ‎ אויףי ‎ יעדען ‎ טעלער ‎ מיט ‎ יעדען‎ 
פארשפײז, ‎ און ‎ גרינע ‎ באפוצונגען ‎ צו ‎ אנדערע ‎ געריכטען.‎ 

אטאל ‎ איז ‎ שעפםעל ‎ געװען ‎ צו ‎ א  באנקעט ‎ װאו ‎ עם ‎ האט‎ 
אויםגעפעלט ‎ גרינסען, ‎ האט ‎ מען ‎ פונקט ‎ אויח ‎ זײן ‎ טיש ‎ אװעק־‎ 
געשטעלט ‎ א  קריג ‎ מיט ‎ װאסער ‎ און ‎ פאפירענע ‎ ״םעלערי״.‎ 
די ‎ פארשפײזען ‎ האט ‎ מען ‎ באפוצט ‎ מיט ‎ קינסטליך ‎ אויסגע-‎ 
ארבײטע ‎ גרינסען ‎ םון ‎ געפארבטע ‎ לײװענט. ‎ מען ‎ האט ‎ אויך‎ 
אװעקגעשטעלט ‎ א  קוישיק ‎ מיט ‎ װאקםענע ‎ עפעל ‎ און ‎ באנא־‎ 
נאס׳ ‎ װײנטרויבען ‎ און ‎ אגרעסען ‎ צו ‎ באפוצעז ‎ דעם ‎ טיש.‎ 
שעפסעל ‎ האט ‎ עם ‎ געשלועען ‎ מיט ‎ א  װאלפישען ‎ אפעטיט.‎ 


דער ‎ פרעדדענט‎ 

װען ‎ איך ‎ װאלט ‎ זײן ‎ א  פרעזידענט,‎ 

װאלט ‎ איך ‎ א  פולע ‎ געלט ‎ פארשװענדט‎ ; 

אדן ‎ געלט ‎ װאלט ‎ איך ‎ געהאט ‎ א  סך׳‎ 

װאלט ‎ איך ‎ זיך ‎ קויפען ‎ יעדע ‎ זאך.‎ 

א  צירק ‎ װאלט ‎ איך ‎ מיר ‎ אויפגעשטעלט,‎ 

פאר ‎ קינדער ‎ פון ‎ דער ‎ גאנצעד ‎ װעלט‎ ; 

פאראדען ‎ װאלט ‎ איך ‎ מיר ‎ געמאכט,‎ 

און ‎ װאלט ‎ מארשירעץ ‎ טאג ‎ און ‎ נאכט.‎ 

איך ‎ װאלט ‎ געקויפט ‎ אזא ‎ מין ‎ פעדד,‎ 

װאם ‎ לויפט ‎ און ‎ רירט ‎ ניט ‎ אן ‎ די ‎ ערד‎ ; 

איך ‎ װאלט ‎ געקויפט ‎ אן ‎ אױטאמאביל,‎ 

און ‎ װאלט ‎ געפאדן ‎ װאו ‎ איך ‎ װיל.‎ 

איך ‎ װאלט ‎ געקויפט ‎ אן ‎ אײזענבאן,‎ 

און ‎ צו־דער־צו ‎ אן ‎ עראפלאן,‎ 

און ‎ פאר ‎ די ‎ קינדער ‎ זיך ‎ געפלײםט,‎ 

דעם ‎ גאנצען ‎ הימעל ‎ דו־רכגערײזט.‎ 


װער? ‎ איר ‎ און ‎ אײערע ‎ גוטע ‎ פרײנד.‎ 
װאס ‎ ?  הויבט ‎ זיך ‎ אויר ‎ און ‎ קומס ‎ צופארען.‎ 


פוץ ‎ לאה ‎ ק. ‎ האפמאן‎ 


איך ‎ װאלט ‎ דארט ‎ זעהן ‎ װאם ‎ זײדע ‎ מאכט,‎ 
און ‎ װאלט ‎ פון ‎ איהם ‎ א  גרום ‎ געבראכט‎ ; 
און ‎ אפשר ‎ װאלט ‎ איך ‎ איהם ‎ אלײן‎ 
געבראכט ‎ אהער ‎ —  דאם ‎ װאלט ‎ זײן ‎ שעהן‎ ! 

מען ‎ װאלט ‎ מיר ‎ שטארק ‎ מקנא ‎ זײן‎ 
און ‎ אויפגענומען ‎ זעהר ‎ פײן‎ ; 
דערנאר ‎ װאלט ‎ איך ‎ גענומען ‎ גאר,‎ 
און ‎ אפגעקויפט ‎ א  קענדי ‎ םטאר.‎ 

כ׳װאלט ‎ דאן ‎ געוויזען ‎ װאם ‎ איך ‎ קאן‎ : 
צעהן ‎ שטיקלאך ‎ טשאקלאד ‎ אויןז ‎ אײן ‎ צאן‎ ; 
און ‎ ״שארלאטרוסעך ‎ װאלט ‎ איך ‎ דאן‎ 
געגעםען, ‎ װיפיל ‎ ם׳איז ‎ פאראן.‎ 

איר ‎ טײן, ‎ אז ‎ איך ‎ אלײן ‎ װאלט ‎ גאר‎ 
זיך ‎ אױפגענאשט ‎ די ‎ גאנצע ‎ םטאר‎ ; 
איך ‎ װײם ‎ נאר ‎ ניט׳ ‎ צי ‎ סװאלט ‎ געקענט‎ 
אזוינאך ‎ לאנג ‎ זײן ‎ פרעזידענט...‎ 


אכס‎ 


װאו ‎ ?  אין ‎ דער ‎ זומערײ.‎ 

װען ‎ ?  אױב ‎ איר ‎ װילט, ‎ אפילו ‎ שוין.‎ 


איך ‎ גלױב ‎ מיטין ‎ גאנצען ‎ הארץ, ‎ אז ‎ דער ‎ מענש ‎ װעט‎ 
אמ$ל ‎ אויסגעפינען ‎ װי ‎ אזוי ‎ זיך ‎ צו ‎ באגײז ‎ מיט ‎ דער ‎ ערד. ‎ ניט‎ 
װי ‎ הײנט׳ ‎ װאם ‎ דער ‎ מענש ‎ זוכט ‎ באויז ‎ ארױסצוציהען ‎ איר‎ 
זאפט ‎ צוםרידענצושטעלעז ‎ זײנע ‎ פראםטע ‎ אפעטיטען, ‎ נאר‎ 
״ער ‎ מעניט ‎ װעט ‎ דערגײן ‎ אירע ‎ גרויסע ‎ סודות. ‎ די ‎ םודות ‎ פוי‎ 
אײביגער ‎ שאפונג ‎ אח ‎ אײביגער ‎ באנײאונג, ‎ און ‎ מיט ‎ אירע‎ 
כחות ‎ װעט ‎ ער ‎ זיך ‎ איבערשאפען ‎ און ‎ באנײען.‎ 

א  ש$ר, ‎ װאם ‎ מיר ‎ אירען ‎ זיינען ‎ געװארעז ‎ פארפרעמדט‎ 
פון ‎ דער ‎ נאטירליכער ‎ ערד. ‎ אונזער ‎ גלות-לעבען ‎ האט ‎ אונז‎ 
ארײנגעטריבעז ‎ אין ‎ די ‎ גרויסע ‎ שטעט ‎ און ‎ אונז ‎ דערװײטערט‎ 
פון ‎ דער ‎ אײביגער ‎ מומער. ‎ דורך ‎ אונזער ‎ אײנזײטיגען ‎ לעבען‎ 
זײנען ‎ מיר ‎ געװען ‎ צופיל ‎ פארנומען ‎ מיט ‎ דעם ‎ ש  א  ט  ע  ן 
פון ‎ ג  *  ם  א׳ון ‎ ניט ‎ געקענט ‎ באװאונדערען ‎ זײנע ‎ װערק.‎ 
מיר ‎ האבען ‎ געװאלט ‎ דערקענען ‎ ג^ט ‎ און ‎ מיר ‎ האבען ‎ בלויז‎ 
געדינם ‎ צו ‎ זײן ‎ שאטען. ‎ װייל ‎ װי ‎ אזוי ‎ לאן ‎ מען ‎ אויף ‎ אן‎ 
אמת ‎ דערקענען ‎ גאט, ‎ אויב ‎ ניט ‎ דורך ‎ זײנע ‎ װערק ‎ ? 

נייז, ‎ די ‎ גרויםע ‎ װאונדער ‎ זײנען ‎ ניט ‎ אויפין ‎ הימעל,‎ 

נאר ‎ אויף ‎ דער ‎ ערד. ‎ ניט ‎ דער ‎ הימעל ‎ גיט ‎ א  זין ‎ צו ‎ דער ‎ ערד,‎ 
נ*ר ‎ די ‎ ערד ‎ גיט ‎ א  זיז ‎ דעם ‎ הימעל. ‎ און ‎ װען ‎ איר ‎ באגרײפט‎ 
אז ‎ אלע ‎ געהיימנישען ‎ זיינען ‎ פארבארגען ‎ אונטער ‎ אונזערע‎ 
פיס, ‎ דאן ‎ םארשטײט ‎ איר ‎ אז ‎ אונזער ‎ אײביגע ‎ מוטער־ערד‎ 
איז ‎ נים ‎ קײז ‎ פארגליװערטע ‎ בלאטע. ‎ נאר ‎ די ‎ ערד ‎ איז ‎ נאך‎ 
ניט ‎ פאדשטאנענער ‎ גײםט.‎ 


פארנאכט ‎ ^ 

פון ‎ א. ‎ ל  ו  צ  ק  י 

מײנסט ‎ נאר ‎ דו ‎ אלײן ‎ װערםט ‎ אומעדיג ‎ פארנאכט?‎ 
אלע ‎ זאכען ‎ אויף ‎ דער ‎ אומעדיגער ‎ ערד,‎ 
װערען ‎ אומעדיג ‎ פארנאכט.‎ 
זעה ‎ די ‎ אויפגעגלאצטע ‎ הײזער,‎ 
די ‎ דערשראקענע ‎ שילדען,‎ 
דאם ‎ בלאםע ‎ שפענדעלע ‎ פאר ‎ דײנע ‎ פים.‎ 
די ‎ גראזעץ ‎ ציטערען ‎ װי ‎ קלײנע ‎ קינדער‎ 
אויףן ‎ די ‎ פינסטערע ‎ פעלדער.‎ 
אפילו ‎ דאם ‎ רוישען ‎ פון ‎ די ‎ װײטע ‎ װעגענער‎ 
בײ ‎ די ‎ ווענט ‎ פון ‎ דער ‎ װעלט...‎ 
דו ‎ הערםט?‎ 


יב*ז‎ 


װאונרער, ‎ רערזעהט ‎ איר ‎ נײע ‎ װאונדער‎ :  פון ‎ אונטער ‎ רעם‎ 
ראנר ‎ םח ‎ א  שטײן ‎ קוקט ‎ אפיר ‎ א  שמײכעלרעע ‎ בלום. ‎ און‎ 
װילט ‎ איר ‎ געבען ‎ א  גרויסען ‎ שפרײז, ‎ האלט ‎ איר ‎ זיך ‎ צוריק.‎ 
יא׳ויףי ‎ רעמזעלבען ‎ ארט, ‎ װאו ‎ איר ‎ ה$ט ‎ געוואלט ‎ ארויפטרעטען,‎ 
שטײט ‎ א  װילדע ‎ בלום ‎ און ‎ װײגט ‎ זיך ‎ אין ‎ רער ‎ זון. ‎ *ט ‎ זעהט‎ 
איר ‎ װי ‎ א  שמעטערלינג ‎ םלאטערט ‎ אויח ‎ א  בלאט ‎ פון ‎ א  רויז‎ 
און ‎ טרינקט ‎ איר ‎ זאפט. ‎ אײער ‎ אויג ‎ װערט ‎ םאר’כישופזט ‎ פון‎ 
די ‎ װאיונדערליכע ‎ פארבען ‎ אויח ‎ די ‎ פליגלען ‎ פון ‎ דעם ‎ שמע־‎ 
טערלינג. ‎ און ‎ $ןט ‎ םליהט ‎ ארום ‎ א  ביהן ‎ און ‎ זוכט ‎ און ‎ פארזוכט‎ 
דעם ‎ זיסען ‎ זאםט ‎ פון ‎ די ‎ פעלד־בלומען. ‎ אין ‎ דערזעלבער ‎ מינוט‎ 
פארטראוכט ‎ איר ‎ זיך ‎ איבער ‎ א  פעלר־בלום, ‎ װאס ‎ איז ‎ איזוי‎ 
רונדיג ‎ פארשניצט ‎ און ‎ אזוי ‎ שעהן ‎ געפארבט, ‎ אז ‎ איר ‎ מוזט‎ 
באװאונרערען ‎ רי ‎ מיסטעריעזע ‎ קראפט, ‎ װאס ‎ ה$ט ‎ דאס ‎ אלץ‎ 
געשאםען.‎ 

נײן, ‎ איר ‎ דערפילט, ‎ אז ‎ עס ‎ איז ‎ פאראן ‎ םיל ‎ מער ‎ אונטער‎ 
דעם ‎ אלעם, ‎ װי ‎ ראס, ‎ װאם ‎ איר ‎ זעהט. ‎ איר ‎ רערםילט, ‎ אז ‎ איר‎ 
זענט ‎ אויך ‎ א  טײל ‎ פון ‎ יענער ‎ פארבארגענער ‎ קראפט. ‎ און‎ 
אײערע ‎ טריט ‎ װערען ‎ װאס ‎ אטאל ‎ לאנגזאמער ‎ און ‎ געװאוויגע־‎ 
נער. ‎ איר ‎ נעמט ‎ באטראכטען ‎ מיט ‎ פיל ‎ אויפמערקזאמקײט‎ 
יעדע ‎ םעלד־געװיסם. ‎ װי ‎ רײך ‎ פארשידענארטיג ‎ זײנען ‎ זײערע‎ 
פארמען. ‎ װי ‎ בלענדיג ‎ זײערע ‎ םארשירענע ‎ פארבען. ‎ װאס‎ 
פאר ‎ א  לוקסום ‎ םון ‎ געשמאקע ‎ ריחות ‎ \  דאם ‎ םעלד ‎ זעהט ‎ אויס‎ 
װי ‎ א  גרויס ‎ שטיק ‎ מאזאיק ‎ םון ‎ א  מיםטעריעזען ‎ קינסטלער.‎ 

איר ‎ בויגט ‎ אײן ‎ דעם ‎ קאפ ‎ נידעריג ‎ צו ‎ דער ‎ ערד ‎ און‎ 


איר ‎ פילט ‎ װי ‎ עס ‎ רעדען ‎ צו ‎ אײך ‎ טויזענטער ‎ באשעפענישען‎ 
אױח ‎ א  שטומער ‎ שפראך. ‎ עס ‎ איז ‎ רי ‎ שפראך, ‎ װאס ‎ ז$גט‎ 
אײך ‎ פיל ‎ מער ‎ װי ‎ אלע ‎ מענשליכע ‎ שפראכען. ‎ עס ‎ אין ‎ רי‎ 
שפראך ‎ פון ‎ דער ‎ ערד. ‎ די ‎ ערר ‎ זינגט ‎ א־רײז ‎ אין ‎ אײער ‎ נשמה.‎ 
עס ‎ איז ‎ די ‎ מוזיק ‎ פון ‎ באשאפונג.‎ 

און ‎ ווען ‎ דאס ‎ הארץ ‎ איז ‎ איבערפילט ‎ מיט ‎ דעם ‎ געזאנג‎ 
פון ‎ אלץ ‎ װאם ‎ לעבט, ‎ פרעגט ‎ דאן ‎ מער ‎ ניט ‎ דעם ‎ שכל‎ :  ה^ט‎ 
בלאטע ‎ געקענט ‎ געבױרען ‎ אזעלכע ‎ שענע ‎ םארבען ‎ ?  אזעלכע‎ 
פארשידענערלײ ‎ פ^רמען ‎ ?  אזעלכע ‎ געשמאקע ‎ פארפומען ‎ ? 

נייז, ‎ איר ‎ פארשטעהט ‎ שוין ‎ דאן, ‎ אז ‎ ערד ‎ איז ‎ ניט ‎ קיין‎ 
בלאטע, ‎ נ$ר ‎ אין ‎ יערען ‎ ברעקעל ‎ ערד ‎ איז ‎ םארבארגען ‎ א  גר^ז‎ 
^דער ‎ א  בלום. ‎ אין ‎ יעדען ‎ שטויב ‎ איז ‎ פארב^רגען ‎ די ‎ נשמה‎ 
פון ‎ א  מוראשקע ‎ ^דער ‎ א  ביהן. ‎ אין ‎ יעדער ‎ זשארנע ‎ איז‎ 
באהאלטען ‎ א  קומענדיגער ‎ בוים ‎ ^דער ‎ א  שמעטערלינג.‎ 

אמת, ‎ די ‎ ערד ‎ גיט ‎ אויך ‎ פון ‎ זיך ‎ ארויס ‎ םארשידענע‎ 
גיפטען. ‎ פון ‎ רערזעלבער ‎ ערד, ‎ װאם ‎ מיר ‎ זױגען ‎ דעם ‎ לעבען■‎ 
זאפט, ‎ קריגען ‎ מיר ‎ אויר ‎ אלערליי ‎ קראנקהייטען. ‎ אבער ‎ ד$ס‎ 
איז ‎ דערפאר, ‎ װײל ‎ מיר ‎ ה^בען ‎ זיך ‎ נ$ך ‎ ניט ‎ מי^איהר ‎ גוט‎ 
באקענט. ‎ מיר ‎ װײםעז ‎ נ*ך ‎ ניט ‎ די ‎ כחות ‎ םרן ‎ אלע ‎ אירע‎ 
עלעמענטען. ‎ מיר ‎ דארפען ‎ זיך ‎ דערװיסען ‎ די ‎ םודות ‎ פון ‎ דער‎ 
ערד. ‎ װען ‎ דער ‎ מענש ‎ װעט ‎ װיסען ‎ דעם ‎ םוד ‎ פון ‎ יעדען‎ 
גרעזעל, ‎ פון ‎ יעדען ‎ זעמדעל, ‎ םון ‎ יעדען ‎ טראפען ‎ טױ, ‎ דאן‎ 
װעט ‎ ער ‎ קאנען ‎ פארװאנדלען ‎ גיפט ‎ אין ‎ באלזאם, ‎ און ‎ דערנער‎ 
פאר׳כשופ׳ז ‎ אין ‎ בלומען...‎ 


די ‎ הײליגע ‎ ערד‎ 

פון ‎ נח ‎ שטײנבערג‎ 


ין ‎ דער ‎ גרויםער ‎ שטאדט ‎ איז ‎ די ‎ ערד ‎ ניס ‎ הײציג.‎ 

ניט ‎ פיוכטבאר. ‎ די ‎ ערד ‎ איז ‎ איבערא^ ‎ פאר־‎ 

דעקט ‎ מיט ‎ שטיינער. ‎ װאו ‎ מען ‎ גיט ‎ א  טראט‎ 
איז ‎ הארט. ‎ די ‎ ערד ‎ זעט ‎ אוים ‎ פארגיציװערט‎ 
—  טויט.‎ 

אין ‎ דער ‎ קילײנער ‎ שטאט ‎ איז ‎ יא ‎ דא‎ 
װייבע ‎ ערד. ‎ װערט ‎ זי ‎ אבער ‎ פארװאנדעלט‎ 
אין ‎ בצאטע. ‎ און ‎ אויף ‎ בלאטע ‎ קוקט ‎ מען ‎ װי ‎ אויח ‎ א  שמו־‎ 
ציגער ‎ זאך.‎ 

אבער ‎ אין ‎ דער ‎ אמת׳ן ‎ איז ‎ ערד ‎ ניט ‎ קײן ‎ ב5אטע׳ ‎ נאר‎ 
ניט ‎ פארשטאנענער ‎ נייםט, ‎ ניט ‎ אנטפיצעקטע ‎ פרוכטבארקײט,‎ 
ניט ‎ דערזעהענע ‎ שענקייט.‎ 

צו ‎ פארשטעײן ‎ די ‎ שענקייט ‎ פון ‎ דער ‎ ערד, ‎ דארף ‎ מען‎ 
גײן ‎ צו ‎ דער ‎ פרײער, ‎ נאך ‎ ניט ‎ פארנװאיצדיגטער ‎ נאטור.‎ 

אויף ‎ די ‎ אומשולריגע ‎ מײדעאשע ‎ פע5דער ‎ קען ‎ מעז ‎ זעהן,‎ 

אז ‎ רי ‎ ערד ‎ איז ‎ א  יצעבעדיגער ‎ ווא־ונדער. ‎ און ‎ זי ‎ גיט ‎ געבורט‎ 
צו ‎ מי^יאנען ‎ װאונחגר. ‎ װאו ‎ איהר ‎ גיט ‎ א  טדאט, ‎ ציטערט‎ 
יצעבען. ‎ װאו ‎ איהר ‎ גיט ‎ א  קוק, ‎ זעהט ‎ איר ‎ גאט’ם ‎ װערק•‎ 


קײן ‎ מענש ‎ שטעי^ט ‎ זיך ‎ ניט ‎ אפ ‎ אין ‎ דער ‎ גרויםער ‎ שטאט‎ 
צו ‎ קוקעז ‎ אויח ‎ דער ‎ ערד, ‎ װײ5 ‎ װאם ‎ קאז ‎ מען ‎ זעהן ‎ ?  אז‎ 
אצע ‎ גאסען ‎ זײנען ‎ גצייך ‎ פארשטײגערט. ‎ אין ‎ דייגרױסע‎ 
שטעט ‎ גײען ‎ ניט ‎ מענשען, ‎ נאר ‎ זײ ‎ איפען, ‎ זײ ‎ האבעז ‎ ניט‎ 
אויןש ‎ װאס ‎ זײערע ‎ אויגען ‎ אפצורוען. ‎ די ‎ גרוים-שטעטישע‎ 
ערד ‎ איז ‎ פרוכטצאז ‎ און ‎ איבעראל ‎ צוגעדע?ט ‎ מיט ‎ א  מאםקע‎ 
פון ‎ שטײנער. ‎ אויפ׳ן ‎ פעיצד ‎ גײט ‎ מען ‎ מיט ‎ לאנגזאמע ‎ טריט.‎ 
איר ‎ פייצט ‎ אינםטינקטיװ, ‎ אז ‎ איר ‎ מוזט ‎ שטעלען ‎ אייערע ‎ פים‎ 
פארזיכטיג. ‎ װײ5 ‎ װען ‎ איר ‎ װיאט ‎ געבען ‎ א  שפאן, ‎ גיט ‎ א 
טאנץ ‎ פאר ‎ אײעכע ‎ אויגען ‎ א  גראז־שפרינגער. ‎ וױיצט ‎ איר‎ 
געבען ‎ א  שטארקען ‎ טראט, ‎ דערזעהט ‎ איר ‎ א  פאלאץ ‎ פון‎ 
מוראשקעס, ‎ און ‎ די ‎ בירגער ‎ פון ‎ מוראשקע־י^אנד ‎ באװאכען‎ 
אים. ‎ מיט ‎ אײן ‎ טראט ‎ םון ‎ אײער ‎ פום ‎ קענט ‎ איר ‎ זייער ‎ פאי^אץ‎ 
פארניכטען, ‎ —  האלט ‎ איר ‎ צוריק ‎ אײער ‎ פוס ‎ און ‎ קוקט ‎ זיך ‎ צו‎ 
צו ‎ די ‎ אעבעדיגע ‎ באװעגונגען ‎ פון ‎ די ‎ טעטיגע ‎ מוראשקעם.‎ 
און ‎ אז ‎ איר ‎ גיט ‎ נאך ‎ א  שפאן, ‎ דערזעהט ‎ איר ‎ נייע ‎ אינסעקטען‎ 
פון ‎ פארשיחננע ‎ םארטען ‎ און ‎ געשטא^טען. ‎ אייניגע ‎ האבען‎ 
א  סך ‎ פיס. ‎ בײ ‎ טײצ ‎ זיינען ‎ די ‎ פים ‎ לאנג, ‎ בײ ‎ אנרערע ‎ קען‎ 
מען ‎ זײ ‎ קױם ‎ אנזעהז, ‎ אײניגע ‎ האבעז ‎ םאיגעל, ‎ פציהען ‎ זײ‎ 
פון ‎ גראז ‎ צו ‎ גראז. ‎ אנדערע ‎ וױדער ‎ שפריעען ‎ אזרי ‎ גיך, ‎ אז‎ 
איר ‎ קענט ‎ זיי ‎ קוים ‎ נאבפאיצגען ‎ מיט׳ן ‎ אויג.‎ 

אויפין ‎ פעלד ‎ קאנט ‎ איר ‎ ניט ‎ לויפען, ‎ איר ‎ מוזט ‎ זיך‎ 
אפשטעיצען ‎ און ‎ זיך ‎ װאונדערעז ‎ און ‎ װאונדערען. ‎ און ‎ אײדער‎ 
איר ‎ האט ‎ נאך ‎ צײט ‎ זיך ‎ אויםצוניכטערעז ‎ פון ‎ די ‎ גרױםע‎ 


פינח‎ 


Copyright  by  the  Maud’s  Summer-Ray 
North  Branch,  Sullivan  County, 
New  York,  1923. 


ארויםגעגעבען ‎ פון‎ 

מאוד׳ם ‎ זומערײ‎ 


יי ‎ י 


ז  ו  מ  ע  ר 

י  י  זימ^ריי ‎ א" ‎ ”<ר ‎ פלאץ ‎ וואס ‎ איר ‎ זוכטנ ‎ געיױט ‎ מיט‎ 

אלע ‎ מאדערנע ‎ אײנריפטונגען ‎ ציפרידענצושטעלען ‎ דיא ‎ פארלאנגען ‎ פון‎ 
מאו ‎ ערנע ‎ קולטוי'‎ ~ ל3ל‎ <  מעניט<ן.האט ‎ א  פול< ‎ אויפשטאמונג ‎ פון ‎ גימנאס־‎ 
טישע ‎ איבוננען, ‎ אין ‎ טעניס ‎ קארט ‎ שפילערײ.‎ 

שרײבט׳ ‎ טעלעפאוירט, ‎ אדער ‎ קומט ‎ צופארען ‎ צו ‎ דער ‎ זומערײ.‎ 
נארט ‎ ברענטש ‎ סאליװאן ‎ קאנט״ ‎ ניי ‎ יאיק ‎ טעלעפאן ‎ קאליקון ‎ 2  70-f 

נעמט ‎ טשעמבער ‎ סטרימ ‎ אדער ‎ 23םטע ‎ סטריט ‎ פערי, ‎ אדער ‎ האדסאן ‎ טובם, ‎ ביז ‎ צו ‎ דער‎ 
א  רי ‎ באהן׳ ‎ און ‎ פארט ‎ ביז ‎ קאליקון ‎ סטאנציע ‎ וױא ‎ עם ‎ װארט ‎ אויף ‎ אײך ‎ אן ‎ אױטאמאביל.‎ 


